Gastenboek

Gudrunneke Gudrunnuke Gudrunnuke... weet je nog in the early Seventies dat we met heel da familie van onzen bompa en bomma bink samenkwamen in jullie leuke villa, met jullie hond en de o zo geliefde go-carts? Jij zorgde er altijd voor dat ik kon rijden, ook al waren mijn beentjes nog te kort!! Je fikste het zadel dan wel. En hoe bompa bink met zijn koksmuts al neuspeuterend volop appelbeignets prepareerde voor iedereen!!! En hoe we allemaal iets moesten uitvoeren van toneel en/of zang. Met jou als inspiratiebron en leiding kon het dan ook gewoon niet mislopen. En hoe we "de klokken luiden nr 1-2-3-4-5-6-7,..." speelden (verstoppertje in den donkere en iedereen krijgt dus een nr en moet dus bij het horen van zijn/haar nr een piepklein geluidje maken, zodat de zoeker daarop kan afgaan om te vinden wie wie is én waar verstopt zit) Het was dan al zo'n groot huis mor dan nog in die duisternis was het echt griezelig🧙 DEN tijd van ons leven!!! Bedankt daarvoor 👻 Toen ik dan jaren later met de Vespa doelloos rondtoerde om mijn hoofd wat leeg te maken reed ik op een keer onbewust intuïtief los uw richting uit. Ik ben echt erg slecht in aardrijkskunde...maar de engelen deden mij bij u en uw lieve echtgenoot stranden. Onverw8, onverd8 en vooral onaangekondigd. Maar zoals iedereen u kent...een warme ontvangst, ook al had je veel werk want er was blijkbaar de avond ervoor goe gefeest zag ik. Ook dank je lieve mensen!!! Tot slot : toen ik eens een opname had wegens mentale pijnen, was jij, ja jij lieve Queen Gudrun, de ENIGE die mij opgebeld heeft om te zeggen dat je mij eens ging komen oppikken om samen leuke dingen te doen en als ik ni zou luisteren dat je boos zou zijn (hoe lief is da nu ni zeg 😇) En nu, lieve schat? Waar ben je nu verstopt? Verzin al maar een miniem geluidje zodat ik je kan vinden, en Sigrun ook. Dus ieder eigent zich een nummer toe, daaraan verbonden een piepklein kort geluidje zodanig als ik zeg : "De klokken luiden nr. 1"...dan geef je een seintje. Willen we da afspreken??? Of 't Is aan mij om boos te worden deze keer hé😶‍🌫️ Ik zeg jullie geen "vaarwel" maar "Au revoir lá haut" For sure Bart, Yoshi, Yelena en Yoppe Veel sterkte en alle succes met jullie formidabele plan. God bless you all

Er zijn mensen die voorbijgaan in een leven, en er zijn mensen die blijven. Lieve Gudrun, jij blijft. In zoveel harten, in zoveel herinneringen. In alles wat je hebt gegeven. Dankjewel dat we jou hebben mogen leren kennen. Bart, Yoshi, Yelene en Yoppe, We wensen we jullie veel kracht. Zorg goed voor elkaar. Blijf elkaar vasthouden. En blijf dicht bij wat jullie mama jullie heeft meegegeven. Want alles wat zij in jullie heeft gelegd — haar liefde, haar kracht, haar creativiteit — neemt niemand jullie ooit nog af. Het ga je goed, lieve Gudrun. Marc en Anne

Lieve Gudrun, Jij ging er een jaartje tussenuit. Ik kon daardoor starten in het vijfde leerjaar in Bloemendaal. Wat een geluk dat ik je nog nooit had ontmoet want dan zou ik hebben geweten wat een grote schoenen ik moest vullen. Het jaar erna zei je: ‘Ik blijf nog een jaartje weg, dan kan jij langer blijven.’ Nooit exact geweten wat je die jaren deed. Een boek schrijven? Uitgevers helpen? Eén of ander zot project? Want een duizendpoot dat was je, een multitasker uit de duizend. En toch leverde je steeds doordachte kwaliteit. Lieve Gudrun, ik ben zo dankbaar dat ik je heb gekend, dat jij me hebt geïnspireerd en nu nog steeds inspireert: om het goede in íedereen te zien, om de vrolijke, relativerende noot te brengen, om iets te betekenen voor de kinderen in mijn klas, en vooral: om een goede mama te zijn voor mijn kinderen. Want wauw, wat was jij terecht trots op die drie van jou. Het zijn prachtexemplaren, waarin zoveel van jou verder leeft. Je bent er nu niet meer, maar je hebt genoeg mensen geraakt om zoveel stukjes Gudrun hier te laten blijven. De wereld kan er alleen maar mooier door worden. Hopelijk tot ergens daarboven. Ik kom graag een babbeltje of een dansje doen en eens goed lachen. Ik ga je missen.

Dag Bart, Gudrun en jij hebben tijdens mijn scoutsjaren bij de 62 echt wel een bijzondere indruk achtergelaten en mijn mee gevormd tot de persoon die ik nu ben. Jullie positivisme en ondernemende can-do attitude werkte inspirerend. Ook al hebben we elkaar al lange tijd niet meer gezien, toch zijn jullie steeds in mijn hart gebleven. De laatste keer dat we elkaar gehoord hebben was toen ik je in 2020 belde om mijn oudste kind te helpen met een schooltaak. Het bewuste interview van iemand die een interessant beroep uitoefent, in jouw geval dus fotograaf. Je was verbaasd na al die jaren nog eens van mij te horen. Maar ik blijf nog steeds mooie herinneringen koesteren aan die periode bij de 62 toen ik het geluk had om jullie als mijn leiding te hebben. Ook de mooie fotos die je van Gudrun maakte blijven op mijn netvlies gebrand. Vooral die ene foto die je op kamp maakte met Gudrun in het veld en de mooie blauwe lucht op op de achtergrond en later op groot formaat hebt laten afdrukken voor haar. Ze was er zo van in de wolken en niet veel later zijn jullie getrouwd. Het is mooi om te zien dat je nu niet bij de pakken blijft zitten en via dit project toch weer een positieve bijdrage wil leveren, wat ik dan ook met veel plezier steun. Ik wens jou en je kinderen heel veel sterkte, want woorden schieten tekort om dit verlies te beschrijven. Tom

Wij hebben Gudrun slechts drie keer ontmoet. De fijne ontvangst tijdens de grote familiebijeenkomst zal ons altijd bij blijven. Wat een fijne, lieve dame!

Bart, Yosi, Yelena en Yoppe ik hoop dat jullie met dit project het verhaal van Gudrun verder schrijven want dat verhaal was nog lang niet klaar. Ik hoop ook dat hierdoor het gemis voor jullie wordt omgezet in kracht om door te gaan. Sterkte! ❤️

Enorm veel sterkte!💫

Een week verder en nog altijd niet goed kunnen bevatten. Zo een bron van levenslust die ineens wegvalt. Mijn medeleven met haar naasten. Ook een prachtig project; ik ga kijken wat we kunnen doen.

Gudrun was een prachtvrouw met wie ik een groot deel van mijn onderwijsloopbaan heb mogen delen. Ik herinner me haar entree in onze school Bloemendaal. Ze was een een zelfbewuste vrouw, met ervaring in het Freinet onderwijs, met een gedegen kennis van de schoolmaterie. Haar hart zat op de goede plaats, warm voor alle kinderen, een ontwikkelend oog voor speciale noden zowel op leer - als sociaal vlak, en een vakvrouw/ Ze wist wat ze wilde en ze onderbouwde het. Het was een plezier om met haar samen te werken. Ze stimuleerde ons team, zette mee nieuwe bakens uit om de klaspraktijk te verbeteren en de zorg voor kinderen te verbeteren. Ze was recht voor de raap, maar evenzeer een luisterend oor, een troostend iemand, een vakvrouw. Een collega die ons team mee verrijkte. Haar kennis over NLD en andere problematieken gingen veel verder dan de schoolpoorten. Later kwam ik haar opnieuw tegen als bestuurder van Koba Voorkempen. Toen ik vernam dat ze ging werken in Vremde als directeur vond ik dit wel jammer voor Bloemendaal. Zo’n collega geef je niet graag af maar… vooral was ik toch zeer blij dat zij dit ging doen. Dat zij de capaciteiten had om dit te doen, daar twijfelde ik niet aan. Maar ze had geen gemakkelijk start. (al wou ze dat zeker niet gezegd hebben). De opening van het nieuwe schoolgebouw symboliseerde haar aanpak: een school met visie uitgebouwd, een school die mee een sociaal en verbindend centrum werd in Vremde. Een school betekende voor haar inhoudelijk werk: de klaswerking optimaliseren, inspelen op nieuwe maatschappelijke noden, leerplannen kritisch benaderen, … Gudrun laat een leegte achter, dat is zeker. Maar tegelijk ben ik dankbaar dat ik compagnon de route heb mogen zijn op jouw onderwijstraject. De prachtige actie die Bart en de kinderen opzetten is een warme ode aan jouw liefde en engagement.

Lieve familie, zo triest, ik heb hier geen woorden voor, ik kende Gudrun van lang geleden en terug via mijn lieve schat Hans...ik wens jullie veel sterkte en succes met dit mooie project !

Lieve Bart, Yoshi, Yelena en Yoppe, Ik heb Gudrun leren kennen via jou Bart, de vele malen dat ik als verpleegkundige bij jullie aan huis kwam. Ik leerde haar kennen als een bijzondere, toffe madam. Ik kwam haar daarna ook regelmatig toevallig tegen in den Okay of onderweg, in haar zwarte Kever Cabrio. Het waren vaak maar korte ontmoetingen, maar ze zullen me altijd bijblijven net zoals de avonden in ‘t zottekot. Het is moeilijk te bevatten dat ze er plots niet meer is. Mijn gedachten gaan in de eerste plaats naar jullie. Ik wens jullie heel veel kracht en moed toe in deze ongelooflijk moeilijke periode. Gudrun laat niet alleen herinneringen na in de harten van de mensen die haar gekend hebben, maar ook iets heel moois dat verder kan leven! Daarom wil ik heel graag jullie prachtige project in de Filipijnen steunen. Wat een prachtig eerbetoon aan haar! Zo blijft ze aanwezig, ook ver van hier, en kan haar warmte verder worden doorgegeven . Lieve jullie allen …..heel veel sterkte. Ik hoop dat de mooie herinneringen aan Gudrun jullie mettertijd troost mogen geven. Met oprechte deelneming en heel veel warmte, Ann en Kristof Hennion-Verboven

Lieve Gudrun, Nee… ik kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Je was een vrouw met een hart van goud, een echte Engel. Jij gaf mij een kans en liet mij werken in de school in Vremde. Daarvoor en voor jouw vertrouwen zal ik je altijd dankbaar blijven. Ik zal je goedheid en warme persoonlijkheid nooit vergeten. Mijn oprechte deelneming aan je familie, vrienden en iedereen die jou liefhad. Rust zacht, lieve Gudrun. Je blijft voor altijd in mijn hart. 🕊️❤️

Veel succes met het project! Het ziet er mooi uit! Ook veel sterkte met het verlies!

Dat jullie het grootste hart hadden, was al duidelijk bij de wandeling van Wout voor onze Sander (#teamSander). Dat Gudrun haar hart zo groot was voor zoveel mensen, maakt ons stil en vol bewondering. Dat net haar hart nu zo vroeg moet stoppen met kloppen, doet pijn aan de ziel. We voelen intens met jullie mee! Heel graag zien we haar ziel verder leven in dit prachtige project, onze steun nu en in de toekomst hebben jullie. Voor nu wensen we jullie veel moed en kracht voor alle moeilijke en donkere dagen ✨ liefs van Sander en Marianne, Wout en Ivan

Bedankt juf Gudrun voor de goede zorg en de prachtige herinneringen tijdens ons derde leerjaar op Sint-Jozef Bloemendaal in Schoten (2007-2008). Wat was je toch de grappigste en vrolijkste juf die we ooit hebben gehad. Je stond altijd klaar met je positieve en ondersteunende energie, en je deed er alles aan om er een fijne tijd van te maken. We herinneren ons nog levendig hoe we, als we flink waren, een bal in de pot mochten doen. Als die pot vol was, kreeg de hele klas een snoepje! Ook de gezellige momenten vergeet we nooit meer, zoals dat we op bezoek mochten bij jou thuis om bij je paard te kijken, of hoe ontzettend hard je je best deed om je te verkleden tijdens carnaval en met Halloween. Je was een echte topmadam waar je altijd helemaal jezelf mocht zijn. Je kwam op voor al je leerlingen en hun specifieke noden. Zo heb je iemand's zelfvertrouwen een enorme boost gegeven. Ze herinnert zich nog goed dat ze ontzettend bang was om voor de allereerste keer in een rollercoaster te gaan, maar het dankzij jou en je aanmoediging toch durfde. De impact die je hebt gehad, reikt nog veel verder. Een speciale getuigenis van Olivier verwoordt dit prachtig: "In mijn leven ben ik maar weinig mensen tegengekomen die écht wisten hoe ze met mij moesten omgaan. Zo weinig zelfs dat ik ze op mijn twee handen zou kunnen tellen. Jij was één van die bijzondere mensen. Je wist verder te kijken dan mijn gedrag en mijn ADHD. Waar anderen misschien vooral het gedrag zagen, kon jij kijken naar de persoon erachter. Je wist mijn gedrag vanuit een positief perspectief te bekijken, begreep waar het vandaan kwam en wist er op een goede en passende manier mee om te gaan. Zelfs moeilijke situaties wist je vaak positief te laten uitdraaien. Bij jou hoefde ik mij niet anders voor te doen of voortdurend aan te passen. Ik mocht gewoon zijn wie ik was. Je gaf mij het gevoel dat ik geaccepteerd werd zoals ik ben, terwijl je tegelijkertijd mijn kwaliteiten zag en wist hoe je die naar boven kon halen. Je wist het beste uit mij te halen, mij te laten groeien en mij de ruimte te geven om mijn kwaliteiten te tonen. Dat is iets wat maar weinig mensen in mijn leven is gelukt. Voor al deze dingen zal ik je altijd dankbaar blijven. Voor de impact die je als juf op mij had toen ik een jongen was. Wat jij mij hebt meegegeven, zal ik blijven meenemen in mijn verdere leven. Zowel jouw impact op mij als jou als persoon zal ik nooit vergeten. Bedankt voor alles, lieve Juf Gudrun. Rust zacht. 🕊️ Olivier Paprot" Zelfs na al deze jaren is het overduidelijk wat voor een blijvende en warme impact je op onze levens hebt achtergelaten. Veel sterkte aan de familie en nabestaanden. Jouw klasje van 2007: Auke Van Sighem, Amber Van Peer, Femke Laurijssen, Esther Stas, Bente Wyninckx, Jelle Lorio, Chelsey Defossé, Olivier Paprot, Cédric Almeida, Lennert Naessens, Demi Verborgt, Jana Calleja, Elfer Magan, Jordy Van den Bosch, Jade Deceunynck, Emma Van den Bleecken, Eneas Heynen, Steffie Kuypers, Milan Van Belle, Wannes Op de Beeck

Lieve Gudrun. Woorden kunnen niet beschrijven hoe in shock wij allemaal waren bij het vernemen dat we je niet meer zullen zien of horen. De artikels die daarna in de krant volgden, gaven enorm goed weer wat voor een fantastisch en speciaal persoon je bent geweest voor iedereen die het geluk had om jou tegen te komen. Daarom wil ik jou vooral bedanken. Dank je wel voor je openheid, zottigheid, creativiteit en alle warmte die je gewoon uitstraalde. Dank je wel voor de fijne herinneringen, die helemaal terug gaan tot mijn kleinste kinderjaren. Dank je wel om ervoor te zorgen dat Yelena en ik na jullie verhuis uit Schoten elkaar nog konden blijven zien door de vele logeerpartijtjes of bezoekjes van Yelena bij mij in de klas op Bloemendaal. Dank je wel voor je geduld en vrolijkheid, waardoor iedereen zich snel thuis en op z'n gemak voelde. Dank je wel voor alle mooie herinneringen en het idee voor beste beltoon ooit. Ik zal altijd aan deze momenten terugdenken met een lach op mijn gezicht, maar pink voorlopig nog wel wat tranen weg. Voor altijd een deel van mij. <3 Lieve Yelena, Bart, Yoppe en Yoshi. Wat een prachtig initiatief van jullie om wat Gudrun Gudrun maakte, verder te zetten. Ik steun zeker Project Gudrun! Ze was gewoonweg fantastisch in alles wat ze deed en ik kan mij haast niet voorstellen hoe het nu voor jullie is. Het was haar tijd ook gewoon nog niet. Ik wens jullie veel goede moed, steun en warmte toe, maar ook zeker de zottigheid en creativiteit die bij jullie ook nooit ver te zoeken is geweest. Als laatste nog een hele dikke knuffel voor jullie alle vier!<3 Heel veel liefs, Annouk

Lieve Gudrun, Wat een ontzettend verdrietig nieuws. 💔 Je wist als geen ander hoe je met elk kind op jouw eigen warme manier moest omgaan. Ik zal nooit vergeten hoe je Alix tijdens het grootoudersfeest gewoon bij jou op schoot nam wanneer het haar allemaal even te veel werd. Of hoe je Maurits de kans gaf om de sprong naar het eerste leerjaar te maken en vervolgens zo trots aan iedereen op school vertelde hoe goed hij het deed. Dat typeerde jou: je zag de kinderen écht, voelde hen aan en gaf hen vertrouwen. Jouw warmte, betrokkenheid en vooral jouw aanstekelijke energie zullen enorm gemist worden op school. Rust zacht, Gudrun. ❤️

Allerliefste Gudrun Ik denk terug aan onze kindertijd, toen we buurmeisjes waren vanaf onze kinderjaren. We groeiden samen op, deelden eindeloze uren plezier, zoveel logeerpartijtjes bij elkaar, spelletjes spelen in jullie overvolle speelkamer in de Eburonenlei. Het zijn herinneringen die voor altijd een warme plaats in mijn hart zullen hebben. We waren deel van elkaars leven vanaf het begin, en die bijzondere band is nooit verdwenen. Het lijkt wel alsof het lot ons steeds weer bij elkaar bracht. Na onze verhuis werden we toevallig opnieuw buren in de Deuzeldlaan. Alsof onze vriendschap gewoon verder moest gaan, ondanks alle veranderingen die het leven met zich meebracht. We konden altijd terugvallen op die vertrouwde band die door de jaren heen alleen maar sterker werd. Je was niet alleen mijn jeugdvriendin, maar ook de trotse meter van mijn jongste zoon, Gert-Jan. Dat maakt jouw plaats in ons leven nog waardevoller. Je hebt je als tante Gudrun altijd met liefde, warmte en betrokkenheid naar hem gekeken, en daar zal ik je altijd dankbaar voor blijven. Tijdens mijn omaborrel van vorige zomer gaf ik Gert-Jan, als kersverse peter van onze Lucia, de tip om een voorbeeld te nemen aan zijn lieve meter, onze tante Gudrun. Op 29 augustus zullen we afscheid van je moeten nemen. Wat doet het pijn om die woorden neer te schrijven. Die dag had zo anders moeten zijn. We hadden die dag een date om samen het project van je petekind te vieren, ‘de opening van de Dens-praktijk Schilde’. We zouden lachen, bijpraten en genieten van dit mooie moment. Helaas heeft het leven anders beslist, en zal die dag nu in het teken staan van afscheid nemen van jou. Ik ben dankbaar voor alle jaren die we samen hebben gekend, voor je vriendschap, je steun, je lach en de vele mooie herinneringen die je mij hebt gegeven. Ik zal ze koesteren, met een lach en een traan. Lieve (tante) Gudrun, je zult gemist worden, meer dan woorden kunnen zeggen. Maar in mijn hart blijf je voortleven, in elke herinnering aan onze jeugd, in elke glimlach wanneer ik aan onze babbels en uitstapjes denk, en in alles wat je voor mij en mijn gezin hebt betekend. Rust zacht, lieve hartsvriendin. Met heel veel liefde, Barbara Wintgens

Gudrun , de eeuwige bulderlach, de spring in t veld. Mooie tijden bij de scouts. Steeds voor iedereen in de weer. Die enorme positiviteit die jij uitdroeg en die aanstekelijk werkte naar zovele anderen. De try outs in t zottekot, de gezellige babbel op een concert van Pavlov's Dog waar we elkaar weer eens tegenkwamen,... Je zal enorm gemist worden. Rust nu maar, Bart Yoshi Yelena en Yoppe enorm veel sterkte, en alweer verbindend hoe het spijtige afscheid van Gudrun ,kan verderleven in het mooie schoolproject in Cebu .

Voel met jullie mee. Als weduwe van Meester Boudewijn zijn het al 7,5 jaren van pijn en verdriet. Maar je kinderen geven je de moed om verder te gaan. Daar kan je op steunen en geven je kracht om verder te leven. Ik heb ook prachtige zonen ,schoondochters en kleinkinderen. Zie ik als een verrijking in mijn leven. Goed dat jullie elkaar kunnen steunen. Een warme familie. X

Gudrun, mijn lieve collega, o.a. van de duobaan in het eerste leerjaar, in Bloemendaal. Slim, gevoelig, vrolijk, sterk en sociaal. Ze zag elk kind in de kern van wie het was en omringde ieder kind met de beste zorgen. Ze zorgde ook voor de humoristische noot. Ze vertrouwde me jullie huis in de Borkelstraat in Schoten toe als jullie op reis waren en ik babysitte op Yoshi, Yelena en Yoppe als ze met Bart een een avondje uitging. Een vriendin van mij kocht destijds het huis over, samen met haar broer die er een tijdje mee woonde. Die broer is de liefde van mijn leven geworden. In zijn slaapkamer hing toen nog de hartjesvelux van Yelena en in de kamer ernaast bleef de dino van Yoshi als muurschildering staan. Wat een immense schok, Gudruns plotse overlijden. Ik had haar al lang niet meer gezien, maar de herinnering aan wie zij was voelt nog zo levendig. Omdat ze nog steeds in mijn hart zit. In het project herken ik haar. Zo’n mooi eerbetoon van jullie, zo’n warm initiatief. Ik steun het en deel het ook met anderen. Lieve

Alleen maar fijne herinneringen aan een topgriet! Altijd welkom voor alles , een luisterend oor wanneer nodig,en gelukkig altijd in de mood voor deugenieterij ! Samen een beetje opgegroeid , door onze veelvuldige logeerpartijen in huize Vanderbeck...en hoewel een vroljke flapuit toch altijd heel attent en ongelooflijk oog voor een ander . En met haar schaterlach blijft ze voor mij dé Margriet Hermans van de familie ! ❤️❤️❤️

Prachtig hoe jullie bij dit enorme verlies Gudruns positieve impact laten voortleven. We zullen haar missen op de Dorpsschool.

Lieve familie hopelijk kunnen jullie Gudrun haar droom waarmaken ! Zo een lieve persoonlijkheid! Heel veel sterkte in deze moeilijke periode ! Familie Michielsen ! 🌟🌟🌟

Gudrun, wat een immense leegte, jouw plotselinge vertrek is niet te bevatten. Je was een wervelwind van energie, een hartverwarmende duizendpoot, een spring in’t veld, die overal en tegelijk beweging bracht. Rust zacht, heel veel warmte en steun aan Bart, de kinderen en de familie. Veel 🍀 voor jouw en jullie project.

Tijdens 1 van onze voetbalmatchkes de vanderbeckskes versus de schoonfamilie in Nax , waren we Gudrun plots kwijt in de Vanderbeckenploeg..ze lag 2 meter dieper in de verse sneeuw....en uiteraard werd ze verraden door haar schaterlach.

Hallo aan iedereen, maak samen met ons van deze pagina een mooie herinnering. Zet hier iets leuk of een positieve ervaring die je met Gudrun mocht meemaken.